Dini ve İslami Bilgiler | Allah yolunda

Kötülüğü Açık Olan Kimsenin Durumunu Söylemek Gıybet Değildir

Kötülüğü Açık Olan Kimsenin Durumunu Söylemek Gıybet Değildir

Kötülüğü açık olan kimsenin durumunu söylemek gıybet değildir. Böyle bir kişinin henüz açığa çıkmamış yönlerini söylemek ise gıybettir. Bu inceliğe dikkat etmek gerekir.

Âişe radıyallahu anhâ‘dan rivayet edildiğine göre bir adam Hz. Peygamber’in yanına girmek için izin istedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber:

– “Kabilesinin kötü adamıdır ama izin verin ona” buyurdu. (Buhârî, Edeb 38, 48; Müslim, Birr 73. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Edeb 5)

Hadisi Nasıl Anlamalıyız?

Hadisimize ait rivayetin tamamı, olayı iyice kavramamızı sağlayacak niteliktedir. Olayla ilgili anlatım özetle şöyledir: Uyeyne İbni Hısn veya Mahreme İbni Nevfel olduğu tahmin edilen şahıs, Efendimiz’in huzuruna girmek için izin ister. Gelenin kimliği kendisine bildirilince Efendimiz, “Kabilesinin kötü adamıdır ama izin verin ona, gelsin bakalım” anlamındaki sözünü söyler:

Efendimiz gelen kişi hakkında böyle bir beyanda bulunduktan sonra adamı huzuruna kabul eder ve kendisine yumuşak davranır, konuşur-görüşür ve adam memnun olarak ayrılır. Efendimiz’in, gıyabında kötü olduğunu söylediği kişi ile normal birisiymiş gibi görüşüp konuşması Hz. Âişe’nin dikkatini çeker ve bunun hikmetini sorar. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz şöyle buyurur:

– “Ey Âişe! Kıyamet günü Allah katında en kötü durumda kalacak kişi, insanların şerrinden çekindikleri için kendisini terkettikleri kimsedir.

Sahîhayn‘daki bir rivayette de “sözle veya fiille haddi aşmasından, bir kötülük yapmasından korkulduğu için kendisinden uzak durulan kimsenin en kötü kişi olduğu” belirtilmektedir. Efendimiz, Hz. Âişe’ye verdiği  bu cevapla, bir taraftan, kendisini ziyaret eden kişinin zararını önlemek maksadıyla onu idare ettiğini ortaya koyarken, bir taraftan da “Ben ona yumuşak davrandım, eğer gıyâbında söylediğimi yüzüne karşı söyleseydim, benim kendisini inciteceğim endişesiyle beni terkederdi, o takdirde ben de kötülerden olurdum” demek istemiş olabilir.

Önce Peygamber Efendimiz’in bu şahıs hakkındaki değerlendirmesinin tamamen doğru olduğunu bilmemiz gerekir. Nitekim Uyeyne İbni Hısn Hz. Ebûbekir’in halifeliği döneminde irtidad etmiş, yani dinden dönmüş, Müslümanlara karşı savaşmış, sonra tekrar Müslüman olmuştur. Sert, katı ve cahil bir kişi olduğu, halifeliği döneminde Hz. Ömer’e gelip çok kaba davranmasından anlaşılmaktadır. (bk. 358 numaralı hadis)

Efendimiz’in, kötülüğü âşikâr olan bir kişinin durumunu bildirmek suretiyle mü’minleri ondan korumak istediği açıktır. Binaenaleyh onun böyle konuşması asla  gıybet değildir. Öte yandan Peygamber Efendimiz’in, o kişiyi huzuruna kabul buyurduktan sonra ona yumuşak davranması yani  müdârâ etmesi, asla bir müdâhane değildir. Müdârâ, dünyanın veya dinin  veya her ikisinin birden ıslahı için dünyaya ait değerleri kullanmaktır. Müdâhane (yağcılık) ise dünya ve dünyalıklar için dinden ve dinî esaslardan vazgeçmek demektir.

Hadisten Öğrendiklerimiz

1. Kötülüğü açık olan kimsenin durumunu söylemek gıybet değildir. Böyle bir kişinin henüz açığa çıkmamış yönlerini söylemek ise gıybettir. Bu inceliğe dikkat etmek gerekir.

2. Zararı önlemek maksadıyla müdârâ edilebilir. Bu konuda ruhsat vardır. Müdârâ mübahtır ama müdâhane aslâ câiz değildir. Yani dünya ve dünyalıklar hatırına din ve dince kutsal sayılan değerler kimseye peşkeş çekilemez.

3. Peygamber Efendimiz, Müslümanları uyarmak için onlara olan şefkat ve merhametinin gereği olarak bazı kimselerin durumlarını açıklamıştır.

Kaynak: Riyazüs Salihin, Erkam Yayınları

REKLAM ALANI
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ